Anadolu Selçuklu Devleti döneminde inşa edilen türbeler, dönemin mimari anlayışını yansıtan önemli yapılar olarak öne çıkmaktadır. Bu türbeler, genellikle dini yapılarla birlikte konumlandırılarak toplumsal ve kültürel bir bağ oluşturmuşlardır. İnşaat süreçlerinde kullanılan malzemeler, mimari formlar ve süslemeler, dönemin sanatsal ve estetik anlayışını gözler önüne sermektedir. Ayrıca, türbelerin yerleşim düzeni ve yapılar içindeki işlevleri, Selçuklu mimarisinin karmaşık yapısını anlamak için kritik bir öneme sahiptir.

Anadolu Selçuklu Devleti döneminde türbeler, genellikle medrese veya camilerle birlikte inşa edilmiştir. Türbelerin bazı özellikleri:

• Plan: En yaygın biçimleri, içten kubbeli, dıştan ise konik çatıya sahip çokgen (çoğunlukla sekizgen) ya da dairesel planlı yapılardır, ancak farklı örnekler de mevcuttur.
• Malzeme: Taş malzemeden inşa edilmişlerdir; tuğla daha çok minarelerde kullanılmıştır.
• Süsleme: Süslemeler genellikle taçkapı, pencere ve mihraplarda yoğunlaşmıştır. Taş işçiliği gelişmiş olup, motifler Bizans ve Ermeni motiflerine kadar çeşitlilik gösterir.
• Yapı İlişkisi: Türbeler, medreselerde avlunun dikey ekseninde, eyvanın arka cephesinde dıştan bitişik olarak yer alırdı.

Anadolu Selçuklu türbeleri, zengin taş işçiliği ve özgün stilleriyle dikkat çeker.